Voor één keer stond ik zelf voor de camera in plaats van erachter. Pierluigi Jorritsma van de YouTube-serie “Over de vloer bij” interviewde me op een balkon in de zon en nam me daarna mee naar binnen voor een portretshoot van mijzelf. Terwijl hij de foto’s maakte, praatten we over waarom beeld tegenwoordig zoveel bereik oplevert, wat licht en een goede pose doen, en welk werk me na al die jaren nog steeds het meest raakt.
Content is het nieuwe goud
Het gesprek begon met een stelling die ik alleen maar kan beamen: content is het nieuwe goud. Een goede foto is je visitekaartje, en wie zich professioneel wil presenteren, heeft daar echt goede portretten voor nodig. Pierluigi bevestigde dat vanuit zijn eigen ervaring als contentbureau: LinkedIn is voor hen een van de grootste bronnen van nieuwe klanten, en fotografie speelt daarin een cruciale rol. Een sterke profielfoto of bedrijfsportret is vaak het eerste wat iemand van je ziet, nog voordat er een woord gelezen is.
Daar zit meteen ook het antwoord op de vraag waarom fotografie bereik oplevert. In een tijdlijn vol vluchtige telefoonfoto’s valt een scherp, professioneel portret gewoon op — mensen stoppen even met scrollen. En omdat je diezelfde foto overal gebruikt (LinkedIn, website, e-mailhandtekening, persberichten), bouw je razendsnel herkenning op: mensen koppelen je gezicht aan je naam, nog voordat ze een woord van je content gelezen hebben. Dát is waar bereik in de praktijk mee begint — niet bij een trucje, maar bij consistent, professioneel beeld.
Dat smartphones intussen steeds betere foto’s schieten, ervaar ik zelf niet als bedreiging. Iedereen kan tegenwoordig zelf klussen aan zijn huis, maar de meesten schakelen daarvoor toch een specialist in. Zo werkt het met fotografie ook: je kunt zelf een foto maken, maar een fotograaf die precies weet waar licht, hoek en compositie samenkomen, tilt het resultaat naar een ander niveau.
Licht maakt het verschil, niet de camera
Tijdens de shoot legde ik uit waarom ik met een flash werk die feller is dan het omgevingslicht: zo bepaal ik zelf hoeveel licht er in de foto komt, in plaats van dat de zon of het kunstlicht dat doet. Een zachter, diffuus lichtpunt vult vervolgens de schaduw onder de ogen op, zodat je gezicht open en fris oogt. Het resultaat: minder schaduwpartijen om achteraf weg te werken, en dus minder bewerking nodig.
Een mooi voorbeeld daarvan ontstond letterlijk tijdens deze shoot. Ik werkte met twee lichtbronnen: één die de achtergrond en de omtrek van mijn silhouet accentueert, en één hoofdflitser die recht op mij gericht staat. Eerst stel ik alleen die eerste lichtbron in en controleer ik of de achtergrond precies zo belicht is als ik wil — zonder dat de hoofdflitser al afgaat. Dat levert een foto op die te donker is voor het model, maar exact goed voor de achtergrond:
Links: alleen het achtergrondlicht, de hoofdflitser staat nog uit. Midden en Rechts: dezelfde instelling met de hoofdflitser aan — de achtergrond is ongewijzigd, alleen het model is nu goed belicht.
Pas als die instelling klopt, zet ik de hoofdflitser op het model aan. Omdat een flitser vrijwel in een fractie van een seconde afgaat, verandert dat niets aan de belichting van de achtergrond die ik zojuist al had vastgelegd — alleen het gezicht en de voorgrond krijgen er nu licht bij. Zo kun je de achtergrond en het onderwerp helemaal los van elkaar sturen, in plaats van dat je bij elke aanpassing opnieuw je hele belichting overhoop haalt:
Dit is een van de eerste dingen die ik een beginnende fotograaf zou meegeven: bouw je belichting op in stappen. Zet eerst je achtergrond of sfeerlicht goed neer zonder dat je onderwerp meetelt, en voeg pas daarna je hoofdlicht toe. Zo weet je precies welke lichtbron wat doet, en kun je iedere foto exact zo belichten als je in gedachten hebt — in plaats van gokken met alles tegelijk.
Ook aan de poserende kant merkte ik hoe die kleine details tellen. Een arm licht buigen bij het instoppen van een hand in de zak, gewicht op één been, net iets draaien richting de camera in plaats van er recht voor staan — het zijn stuk voor stuk kleine aanpassingen die een foto meteen natuurlijker maken.
Ontspannen voor de lens
Wat me vooral opviel: Pierluigi hield me tijdens het fotograferen voortdurend aan de praat. Precies de techniek die ik zelf ook toepas tijdens een headshot-fotoshoot. Door iemand af te leiden met een gesprek in plaats van “kijk in de lens en lach”, ontstaat er een veel natuurlijkere uitdrukking. Nu ik zelf aan de andere kant van de lens stond, voelde ik precies waarom dat werkt: je vergeet even dat er een camera op je gericht staat, en dat zie je terug in het resultaat.
Waarom dit werk me nog steeds raakt
Op de vraag waar ik het meest trots op ben, hoefde ik niet lang na te denken: op de momenten waarop mijn werk echt iets betekent voor mensen. Ik vertelde over een familie die ik ooit fotografeerde terwijl oma al niet meer zo goed ter been was — en een maand later hoorde ik dat ze was overleden. De familie was dolgelukkig met de foto’s die er nog gemaakt waren. Dat zijn geen gewone foto’s meer, dat wordt een stuk geschiedenis. Precies zoals een trouwalbum: nu is het een mooie dag, over twintig jaar is het een herinnering waar je samen met je kinderen doorheen bladert.
Van balkon tot de grootste hal van Europa
Waar ik het liefst fotografeer, maakt me eigenlijk weinig uit, zolang er licht is — en anders neem ik dat zelf mee. Dat maakt industriële fotografie een van mijn favoriete specialismen. Zo heb ik weleens gefotografeerd in de grootste scheepsbouwhal van Europa, bij een klant die er schepen bouwt. Weinigen krijgen daar toegang voor beeldmateriaal, en tussen mensen die met zoveel passie aan het lassen en bouwen zijn, ontstaan de mooiste, meest eerlijke beelden.
En AI?
Camera’s zelf maken nog nauwelijks gebruik van AI, vertelde ik Pierluigi, maar in de nabewerking scheelt het wel degelijk tijd — bijvoorbeeld bij het verzachten van de huid. Het vervangt het handwerk niet, maar het versnelt het wel. Uiteindelijk blijft het net als bij licht en compositie: de techniek is een hulpmiddel, het gevoel en de keuzes blijven mensenwerk.
Tot slot
Dit interview liet me eens vanaf de andere kant zien waarom ik doe wat ik doe: goed beeld opent deuren, blijft je bij en wordt soms zelfs een stukje geschiedenis.
Wil je zelf een zakelijk portret dat er zo uitspringt? Neem contact op 👇🏼 en dan bekijken we samen wat bij jou past.
