WPJA-trouwfotograaf: toegelaten en meteen 2 awards

Stefan Segers

Cover for WPJA-trouwfotograaf: toegelaten en meteen 2 awards

Begin januari 2012 ben ik als trouwfotograaf toegelaten tot de WPJA, de Wedding Photojournalist Association: een internationale vereniging van trouwfotografen die documentair werken, zonder te regisseren. Het lukte bij mijn tweede poging, met de acht trouwfoto’s hieronder. Een half jaar later won ik in de ledenwedstrijd van de WPJA meteen twee awards.

Het verlossende bericht kwam op een maandag, en ik was er echt blij mee. Zo wil ik trouwreportages maken, en nu stond er ook een internationale club vakgenoten achter.

Wat is de WPJA?

De WPJA is in 2002 opgericht door oud-persfotografen die de journalistieke manier van werken naar de trouwfotografie wilden brengen. Zo omschrijft de vereniging het zelf:

The Wedding Photojournalist Association (WPJA) is a professional organization composed of photojournalists and wedding photographers from around the world. What sets our members apart in the industry is their candid, documentary approach – a distinctly artistic vision toward wedding photography.

Leden fotograferen onopvallend en spontaan: geen geposeerde groepjes, wel de momenten zoals ze echt gebeuren. Als kijker moet je het gevoel krijgen dat je er zelf bij was.

Hoe word je toegelaten tot de WPJA?

Je stuurt een portfolio in met trouwfoto’s, en de WPJA beoordeelt of je werk echt documentair is en goed genoeg. De lat ligt hoog: in 2012 hadden zich in Nederland zo’n 300 fotografen aangemeld, en er waren er maar 14 toegelaten. Bij mijn eerste poging, zo’n half jaar eerder, werd ik niet aangenomen. De tweede keer wel.

Dit zijn de foto’s waarmee ik ben toegelaten. Een bruidspaar dat door de wind over een brug wordt geblazen, bruidsmeisjes die door de boterbloemen rennen, een koe die zich met het boeket bemoeit: zulke beelden kun je niet regisseren.

Bruidspaar loopt over een brug terwijl de wind de paraplu van de bruidegom binnenstebuiten blaast, zwart-wit

Bruid kijkt door het autoraam, met weerspiegelingen van de straat in het glas, zwart-wit

Twee lachende bruidsmeisjes in witte jurkjes rennen door een veld met gele boterbloemen

Bruid laat een witte duif vrij, de bruidegom en gasten kijken lachend toe voor een oud pand

Bruidspaar juicht met de armen in de lucht tussen een uitgelaten menigte gasten op het feest

Bruidspaar voert een koe in de wei langs de dijk, zwart-wit

Bruidspaar zit op een bankje naast een rij oudere mensen, met silo's op de achtergrond, zwart-wit

De achtste foto uit mijn portfolio, de ballonnen bij Oud-Zuilen, kom je hieronder nog tegen: die won later een award.

Hoe werkt de WPJA-fotowedstrijd?

Het lidmaatschap gaf me toegang tot de wedstrijd die de WPJA elk kwartaal alleen voor leden organiseert. Die is verdeeld in categorieën: Getting Ready, Ceremony, Reception, Details (found), Kids (being kids), Emotion en Lit Portrait. Je concurreert daar met documentaire trouwfotografen van over de hele wereld, dus het is lastig om op te vallen.

Mijn allereerste inzending als lid, in het eerste kwartaal van 2012, was meteen raak: twee van mijn foto’s vielen in de prijzen.

Stefan Segers houdt twee WPJA-awards omhoog voor een scherm met de twee winnende trouwfoto's

10e plaats – Kids (being kids)

Drie kinderen in bruiloftskleding zitten van achteren gezien op een boomstam in het groen, de jongen heeft zijn arm om het meisje naast hem, zwart-wit

WPJA Award 2012 Q1 – 10e plaats – Kids (being kids)

Dit zijn de kinderen en nichtjes van het bruidspaar. Ze zaten samen op een boomstam, met de ruggen naar de camera. Die arm om de schouder was het moment.

14e plaats – Ceremony

Bruidspaar op het dek van een boot bij Oud-Zuilen laat paarse en witte ballonnen op, met juichende gasten bij een open ophaalbrug

WPJA Award 2012 Q1 – 14e plaats – Ceremony

Deze foto is gemaakt op de boot bij Oud-Zuilen. Bruidspaar, gasten, de open ophaalbrug en tientallen ballonnen die tegelijk de lucht in gaan: alles gebeurde in een paar seconden.

Hoe leg je spontane momenten vast op een bruiloft?

Door altijd aan te staan. Op een trouwdag ben ik de hele dag alert, ook op de momenten dat er “niets” lijkt te gebeuren. Daardoor ga je de momenten om je heen voelen aankomen: kinderen die even samen wegkruipen, gasten die op het punt staan te juichen. En omdat je ze voelt aankomen, sta je op het juiste moment klaar om ze ook echt vast te leggen. Regisseren kan niet bij dit soort beelden; over doen ook niet.

Update, jaren later

De WPJA bestaat nog steeds, maar ik ben inmiddels geen lid meer. Het lidmaatschap kost best veel geld, en uiteindelijk leverde het mij geen extra bruiloften op.